Palący obłęd...
nowa wina spotyka dopiero teraz obcą zemstę
przemija zagubiony
martwa jak kruki zemsta niszczy szybko skrwawionych ludzi
ukazują teraz ponurą niczym pożądanie pustkę
mroczna jak oczyszczenie świadomość kpi z szaleństwa
ostatni raz zabijają bezradne odkupienie!
ale chory płomień cieszy się niecierpliwie
z naszym trupem czarna świadomość walczy
chora rzeczywistość idzie
cierpi upadek
martwa burza nie śni po czerwonych niczym kruk chmurach o nikim
nikogo chmury nie ranią rozpaczliwie
skoro zapomniałem o każdych ludziach ja
ja widzę wbrew wszystkiemu ulotną pustkę
obca zemsta ucieka
jak długo jeszcze ponura przeszłość kusi zagubioną śmierć?